22/06/2010

από τον Τάσο Μαστρογιάννη



Τους τελευταίους μήνες μία οθόνη τηλεόρασης έχει υπερκαλύψει τα πάντα στο γραφείο μου και γι' αυτό ευθύνεται το Yupi.gr. Τι κάνω ακριβώς; Βλέπω τηλεόραση από το πρωί μέχρι το βράδυ και γράφω ό,τι καλό συμβαίνει σε αυτή. Δηλαδή: Πως είπε σήμερα «καλημέρα» η Ελένη; Ο Σπύρος κοιτάει με άλλο μάτι τη Σόφι Πασχάλη όταν γυμνάζεται; Τι σπόντες πετάει η Φαίη για τον Λιάγκα; Και άλλα πολλά. Κι αν φαντάζει ιδανικό να σε πληρώνουν για να βλέπεις τηλεόραση, δεν είναι. Γιατί τώρα έφτασε η στιγμή να πληρώσω εγώ τον ψυχολόγο για να με κάνει καλά. Ή μάλλον, τον ψυχίατρο. Τώρα που τελειώνει η τηλεοπτική σεζόν ήρθε η ώρα να κάνω και εγώ τον απολογισμό μου, όπως όλοι οι τηλεοπτικοί αστέρες.

Οι μεσημεριανές εκπομπές είναι οι αγαπημένες μου, το ομολογώ. Έχω γίνει κομμάτι τους σε σημείο που τις παρακολουθώ πιο αφοσιωμένα ακόμη και από τους πανελίστες οι οποίοι πολύ συχνά ξεχνάνε ότι είναι στον αέρα της εκπομπής και τους το θυμίζει το πλάνο του εαυτού τους που βλέπουν στο μόνιτορ. Τότε είναι η στιγμή που θα πάρουν πόζα και για να μην φαίνονται γλάστρες θα πουν και την ατάκα (κακία) τους. Μπορώ, ακόμη, να δώσω συμβουλές στους τηλεστάρ για την εμφάνισή τους. Ναι, ξέρω ποιο μαλλί ταιριάζει στον καθένας και δεν ντρέπομαι να το πω ακόμη και στους ίδιους.

Δεν μπορώ χωρίς:
Τη Φαίη Σκορδά. Είναι το ιδανικό κορίτσι να σου πει κουτσομπολιό. Το μοιράζεται μαζί σου όπως η γειτόνισσα που έρχεται με τον ελληνικό στο χέρι για να αναλύσετε το καινούργιο αυτοκίνητο του απέναντι. Εννοείται πως πάντα ξέρει τα γεγονότα καλύτερα και από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές.

Την Τατιάνα Στεφανίδου. Γιατί κάθε μέρα της Τατιάνας είναι και διαφορετική. Τη μία παρουσιάζει θέματα για την πατρίδα, τη θρησκεία ή την οικογένεια, και την άλλη ξεκατινιάζεται με θέματα όπως Άντζελα Δημητρίου-Όλγα Κιουρτσάκη. Γι' αυτό ακριβώς αγαπώ την Τατιάνα.

Τα συμπτώματα της TV-Αρρώστιας:
Στην αρχή πίστευα ότι θα βγω αλώβητος από αυτή την καθημερινή μάχη. Τελικά άλλαξα πολύ και το κατάλαβα με το τελευταίο σήριαλ του Παπακαλιάτη. Ενώ παλιά δεν έχανα κανένα επεισόδιο απ' τις σειρές του, φέτος έχω δει μόνο δύο επεισόδια. Ο λόγος; Πέταξα την τηλεόραση του σπιτιού. Μου αρκεί αυτή του γραφείου.

Με έχει βοηθήσει και σε κάτι αυτή η καθημερινή έκθεση στην τηλεοπτική (υπό?)κουλτούρα. Πλέον βλέπω με άλλο μάτι το θεσμό της οικογένειας. Σε αυτό ευθύνεται πάνω απ' όλα η Ελένη που δεν ξεχνά να με ενημερώσει ακόμη και για τα σχολικά πάρτι που πάει μαζί με τον Άγγελο.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο. Όσο και αν θέλω να υποβαθμίζω όσα παρακολουθώ, η αλήθεια είναι ότι αν κάποιος πανελίστας λείψει μια μέρα από την εκπομπή ανησυχώ. Δεν γίνεται να υπάρξει πρωινό χωρίς να ακούσω τις έρευνες του Γρηγόρη Γκουντάρα ή τα σχόλια του Θοδωρή Ρακιτζή.

Αυτοί με έστειλαν στον ψυχίατρο:

No.1: Νάσος Γουμενίδης: Ο στόμφος σε συνδυασμό με το σηκωμένο φρύδι όταν το θέμα αφορά τη Τζούλια Αλεξανδράτου είναι το λιγότερο παρανοϊκά. Ειδικά όταν ξέρεις ότι η Τζούλια δεν παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά.

No.2: Κλεοπάτρα Πατλάκη: Είναι η κολλητή της παρουσιάστριας, Κατερίνας Καραβάτου, και η πιο παλιά στο πάνελ. Αποτέλεσμα: Να λέει ότι αστείο ή σοβαρό θέλει. Και αυτό δεν είναι καλό.

No.3: Φαίη Βώκου: Οι ερωτήσεις της στέλνουν αδιάβαστη ακόμη και την Τσιμτσιλή. Δεν είναι τόσο κουτσομπολίστικες, όσο συμβουλευτικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: «Τζούλια ελπίζω να έχεις φύλακα στο σπίτι σου γιατί στην περιοχή που μένεις είναι ερημικά και μπορεί να σε ληστέψουν». Όχι, δεν αστειευόταν καθόλου. Συμβουλές της έδινε.

Συμβουλή:
Όταν ξεκινάει το «Κους Κους» με λύπη διαπιστώνω ότι ενώ η Κατερίνα Καραβάτου στην προσωπική της ζωή ντύνεται μια χαρά και δεν θυμίζει σε τίποτα παρουσιάστρια μεσημεριανού, στην εκπομπή κάτι πάει στραβά. Δεν μπορεί με την αποκριάτικη φούξια περούκα και τις ψεύτικες βλεφαρίδες (ναι, ξέρω και τι μήκος έχουν οι κανονικές της βλεφαρίδες) να ήταν μια ωραία γκόμενα ενώ τις υπόλοιπες μέρες να θυμίζει κακοφτιαγμένη barbie. Φταίει το προφίλ κουτσομπόλας που θέλουν να της βγάλουν ενώ δεν είναι; Δεν ξέρω. Σίγουρα, όμως, πρέπει να το αλλάξει. Οι στυλιστικές επιλογές δεν είναι για να προκαλούν γέλιο αλλά θαυμασμό.