02/09/2010

Aπό τη Μαρία Παπαγρηγορίου (http://www.ohsochic.gr)




Το έκανε η Ριάνα, το έκανε η Μπιγιονσέ, το έκανε η Κέιτι Πέρι, το έκανε και η φίλη μου η Μαρία Κότσαρη, η fashion blogger του Go Stylish, ε είπα να το κάνω κι εγώ. Περί Blixz ο λόγος, αυτά τα αυτοκόλλητα που κάνουν τα νύχια αστραφτερά. Είδα εν τω μεταξύ και μια σχετική επίδειξη εφαρμογής στο «Μεσ’ την καλή χαρά» στον Alpha, η οποία μάλιστα υποσχόταν ότι το μανικιούρ παραμένει ανέπαφο για δύο εβδομάδες ή είκοσι μέρες ή κάτι τέτοιο, και ενθουσιάστηκα. Διότι είμαι από τις γυναίκες που ποτέ, μα ποτέ, δεν θα φτάσει με άθικτο χρώμα νυχιών στην περίσταση για την οποία τα έβαψε. Επίσης προτιμώ τα νύχια μου να είναι ξεφτισμένα παρά άβαφα. Επίσης, έχω πλέον (τι πλέον, εδώ και δεκατρείς μήνες) έναν γιο και όλο ανησυχώ μην μείνει κανένα ξέφτι από το βερνίκι μέσα στην πάνα την ώρα που του τη φοράω. Άσε που πλέον η μόνη καλή ώρα για να βάψω τα νύχια μου ή έστω να τα επιδιορθώσω είναι γύρω στις 2 μετά τα μεσάνυχτα, οπότε καταλαβαίνεις... Ψάχνω σαν λυσσασμένη μέσα στην εβδομάδα του δεκαπενταύγουστου να κλείσω ραντεβού στο μοναδικό nail studio που εφαρμόζει τα Blixz, το Νύχι-Νύχι. Παίρνω τηλέφωνο στο στούντιο του Κολωνακίου, στην Τσακάλωφ και δεν το σηκώνει κανείς. Ούτε τηλεφωνητής βγαίνει. Απαράδεκτο. Εγώ έχω θολώσει και θέλω Blixz τώρα. Αλλά μέσα στη θολούρα μου σκέφτομαι ότι αν υπάρχει περίπτωση ένα nail studio να είναι ανοιχτό αυτή την εβδομάδα, αυτό θα βρίσκεται σίγουρα στη Γλυφάδα. Οι Γλυφαδιώτισσες –όπως και όλα τα κορίτσια των γύρω νοτίων προαστίων- δεν θα αποχωρίζονταν ποτέ το mani-pedi τους. Ούτε ανήμερα της Παναγίας. Κάτι τέτοια θα τις έκανε θερία ανήμερα. Φυσικά και είναι ανοιχτά, φυσικά και δεν έχει ραντεβού για σήμερα, φυσικά και έχει ραντεβού για αύριο, 18 Αυγούστου.
Βρίσκομαι λοιπόν στο nail studio, ένα περιβάλλον που θεωρώ φυσικό εχθρό μου όπως ακριβώς το σπα, το κομμωτήριο και ό,τι περιλαμβάνει αναμονή ή απραξία περιμένοντας να συμβεί κάτι που θα σε κάνει απλώς κάπως καλύτερη. Ζητάω κόκκινο μεταλικό Blixz αλλά έχει τελειώσει. Tip no 1: Αν θέλεις οπωσδήποτε συγκεκριμένη απόχρωση, ζήτα την όταν πάρεις να κλείσεις ραντεβού για να την παραγγείλουν από τα κεντρικά. Ζητάω Blixz στα χέρια και στα πόδια και μου λένε το εξής αποκαλυπτικό: Στα χέρια το Blixz δεν κρατάει. Στα πόδια όμως κρατάει πολύ. Δύο εβδομάδες τουλάχιστον. Αλλά επειδή στα μέρη αυτού του είδους για κάθε πρόβλημα υπάρχει πάντα λύση, η Μαίρη μου προτείνει για τα χέρια «μόνιμο μανικιούρ». Δηλώνω άσχετη, πρώτη φορά άκουγα ότι υπήρχε τέτοιο πράγμα. Συνήθως τα νύχια μου τα φτιάχνω μόνη μου γιατί τα φτιάχνω τέλεια και τζάμπα. Εν πάσει περιπτώσει, δίνω το πράσινο φως και προχωράμε. Για το Blixz στα πόδια διαλέγω ένα ωραιότατο χρυσό κρακελέ με ολίγο κόκκινο, για τα χέρια κόκκινο. Εδώ πρέπει να επισημανθεί ότι για το μόνιμο μανικιούρ δεν υπάρχει η δυνατότητα επιλογής πολλών χρωμάτων, διότι για να επιτευχθεί το (όντως υπέροχο) αποτέλεσμα χρησιμοποιούνται συγκεκριμένα βερνίκια από συγκεκριμένο brand. Επίσης, χρησιμοποιούνται συγκεκριμένη βάση και topcoat. Επί της διαδικασίας, το Blixz έρχεται σε συσκευασία με ταινίες (την οποία πληρώνεις ολόκληρη και παίρνεις φεύγοντας) και κόβεται από την επαγγελματία που κάνει την εφαρμογή ακριβώς στη διάσταση της βάσης του νυχιού. Πριν κολληθεί πάνω στο νύχι, ζεσταίνεται με πιστολάκι. Στη συνέχεια έρχεται και κολλάει στο νυχάκι, ενώ η πάνω πλευρά δεν κόβεται με ψαλίδι, αλλά με τη λίμα. Όσο για το μόνιμο μανικιούρ, η διαδικασία δεν έχει μεγάλη διαφορά από το νορμάλ. Πρώτη στρώση βάση, μετά δύο στρώσεις χρώμα, μετά top coat. Απλά σε κάθε στάδιο τα νύχια μπαίνουν μέσα σε ένα «φουρνάκι» που θυμίζει το σολάριουμ της Τοσοδούλας και ψήνονται – μην φανταστείς την τρελή αναμονή, βάζεις το ένα χέρι μέσα εκεί για όση ώρα απλώνεται μια στρώση βερνικιού στο άλλο χέρι. Φεύγοντας έδωσα καμιά ογδονταριά ευρώ, ίσως κάτι λίγο παραπάνω (στην τιμή εννοείται ότι περιλαμβάνεται και η περιποίηση, αλλά η απλή, χωρίς σπα και τέτοια που εγώ τα βαριέμαι). Δεν τα θεωρώ πολλά, ούτε και ελάχιστα. Πάντως πρέπει να συμφέρει γιατί σήμερα, σχεδόν δύο εβδομάδες μετά, το κόκκινο βερνίκι δεν έχει ξεφτίσει σχεδόν καθόλου (παρά το γεγονός ότι πλένω πενήντα δύο μπιμπερό την ημέρα) και τα πόδια είναι σχεδόν τέλεια. Α, εκτός από μια άκρη που ψιλο-ξεκόλλησε πριν λίγες μέρες στο δεξί μεγάλο δάχτυλο του ποδιού και την κόλλησα με τον εξής απλό τρόπο: με μια σταλιά topcoat μεταξύ νυχιού και αυτοκόλλητης πλευράς. Δεν ξέρω, μάλλον ξύνομαι να το ξαναδοκιμάσω όλο αυτό.